Άκου λοιπόν και αυτό. Στην περιοχή μου έκλεισε το δημόσιο ΚΤΕΟ και όλη η δουλειά πήγε στο ιδιωτικό. Όταν έπαιρνες τηλέφωνο στις αρχές στο ιδιωτικό για να κλείσεις κάποιο ραντεβού έβγαινε μια γλυκειά γυναικεία φωνή που σου μίλαγε ευγενικότατα και έσταζε μέλι. Έκανες μια χαρά τη δουλειά σου και έφευγες σαν κύριος. Έλεγες μετά τι λαμόγια υπάρχουν στο Δημόσιο, τι αγενής και τεμπέληδες που είναι και όλα τα γνωστά. Όταν έκλεισε όμως το Δημόσιο και έπρεπε να περάσω ΚΤΕΟ το μηχανάκι έπαιρνα τηλέφωνο το ιδιωτικό αλλά μάταια. Τελικά αφού κάποτε απάντησε ( στη δέκατη φορά) η ίδια φωνή μου απαντά και γίνεται ο εξής διάλογος..
Αυτή: Ναι;
Εγώ: Παρακαλώ θέλω να μάθω πότε θα περάσω ΚΤΕΟ το μηχανάκι μου με αρ. Κυκλοφορίας τάδε
Αυτή: Τώρα έχουμε πολύ δουλειά μη με βάζετε και ψάχνω... Πάρτε αργότερα.
Μπαμ και μου το κλείνει.
Παίρνω αργότερα και αφού μου απαντάει μετά από άλλα τρία καλέσματα μου δίνει την απάντηση βαριεστημένα.
Όταν πήγα τελικά η αναμονή ήταν απίστευτη και το γρηγορόσημο πήγαινε σύννεφο.
Λέω από μέσα μου και εδώ βρε π@@@τη μου τα ίδια και χειρότερα; Αλλά μετά σκέφτηκα τη μαγική λέξη, μονοπώλιο.
Μετά σκέφτηκα τις χρεώσεις των εταιρειών κινητής τηλεφωνίας όταν κάνεις καινούργιο συμβόλαιο που προπληρώνεις ενώ όταν αλλάζεις ξαναπροπληρώνεις χωρίς να συμψηφίζονται τα προηγούμενα, τις εναρμονισμένες πρακτικές, τις συμφωνίες μεταξύ τους για την διαμόρφωση τιμών στην αγορά και και και τελικά βλέπω πως η κρίση που βιώνει ο κόςμος είναι κρίση κεφαλαίου (μακριά από μένα κουμουνιστικοί χαρακτηρισμοί, καμμία σχέση), που όλο ζητάει, όλο θέλει και λέω δεν μα@ιέται, ας κάνουν ότι θέλουν εγώ να έχω μόνο την υγειά μου...










