Ρε Γιάννη, τόσο εσύ όσο κι εγώ είμασταν αγέννητοι όταν έγινε η δικτατορία. Πως μπορείς λοιπόν να λες πως ήταν παιδική χαρά? Γιατί απ'ό,τι ξέρω, οι περισσότεροι νοήμονες άνθρωποι που έζησαν την εποχή εκείνη, καταδικάζουν το καθεστώς αυτό τόσο λόγω της καταπιεστικής του πολιτικής, όσο και του διεθνούς εμπάργκο, της εισβολής στην Κύπρο, τις δολοφονίες στο Πολυτεχνείο, την παύση οποιασδήποτε καλλιτεχνικής δραστηριότητας (βλέπε το λεγόμενο πνευματικό εμπάργκο) κλπ κλπ.

Ας πούμε πχ για την εποχή του Βενιζέλου όπου η Ελλάδα γεωπολιτικά ήταν στη μέγιστη ακμή της, ας πούμε για την εποχή του Παπαναστασίου όπου για πρώτη φορά θεσπίστηκε η κοινοβουλευτική δημοκρατία, ας πούμε για οποιαδήποτε άλλη περίοδο της Ελλάδας.

Πρώτος εγώ λέω πως η σημερινή κατάσταση είναι χαοτική, στα όρια της αποσύνθεσης. Γιατί όμως πρέπει να το γυρνάμε συνέχεια σε μια τόσο σκοτεινή περίοδο της νεότερης ιστορίας μας, κάνοντας συγκρίσεις και μάλιστα θετικές για την τελευταία?
Τόσα και τόσα παραδείγματα υπάρχουν από την ελληνική όσο και τη διεθνή ιστορία που μπορούμε να ακολουθήσουμε, το να επικαλούμαστε όμως την 21η Απριλίου λέγοντας (έστω και ειρωνικά) ότι θα τη γιορτάζουμε κάποτε σαν εθνική γιορτή, είναι υποτιμητικό πάνω απ'όλα προς τη δημοκρατία και την ελευθερία.