όλες οι απόψεις που διάβασα είναι σωστές, η πιό σωστή απ όλες είναι αυτή που ταιριάζει προσωπικά στον καθένα μας. Είτε βαρυνουν περισσότερο οι οικονομικοί λόγοι, είτε οι ψυχολογικοί, η απόφαση είναι καθαρά προσωπική υπόθεση του καθενός.Αρχικό μήνυμα απο doctore
προσωπικά λοιπόν, προτιμώ την απάντηση του Βασίλη.
Δεν έχω υπάρξει ποτέ ερωτευμένος με κανένα από τα αυτοκίνητα που έχω αλλάξει ως τώρα. Είμαι εραστής της αυτοκίνησης και όχι των λαμαρίνων που το αποτελούν. Αρα μπορώ να βρω χαρά στην οδήγηση και χωρίς BMW.
Ετυχε να έχω BMW. Αν αποφάσιζα να το πουλήσω γιά κάτι οικονομικότερο, σήμερα η αγορά μου δίνει το 1/4 των χρημάτων που έχω πληρώσει για αυτό. Δηλαδή φραγκοδίφραγκα. Αν τα πάρω, δεν λύνω κανένα πρόβλημά μου. Αν το κρατήσω, χρειάζομαι περίπου 2 χιλιάρικα το χρόνο, μόνο γιά να το έχω σε κυκλοφορίσιμη κατάσταση. Αν του κάνω και 3.000 χλμ το χρόνο, χρειάζομαι ακόμα 1 χιλιάρικο (βενζίνη και συντήρηση), σύνολο τρία χιλιάρικα. Μπορώ να τα κόψω από αλλού αυτά τα λεφτά μέσα στο χρόνο ? Ετσι κι έτσι ... το έχω προσπαθήσει τα τελευταία 2 χρόνια και το έχω καταφέρει μερικώς.
Αυτή είναι η δική μου ανάλυση. Από τη μία η χαρά της οδήγησης της BmW μου, όποτε εγώ κρίνω ότι έχω κέφι να τη βγάλω βόλτα και από την άλλη τα 3χιλιάρικα. Οσο έχω τη δουλειά μου λοιπόν (πρωτα ο Θεός), θα την κρατήσω. Αν, ο μη γένοιτο, τη χάσω, το τελευταίο πράγμα που θα με κάνει να λυπηθώ, είναι το να αποχωριστώ αυτό το αμάξι.
οσον αφορά το αν με πειράζει να πληρώνω κερατιάτικα στο άχρηστο αυτό κράτος, το έχω απενοχοποιήσει μέσα μου το θέμα γιά να μην μου κάνει κακό αυτή η σκέψη. Οτι δεν μπορείς να αλλάξεις, πάρτο ως δεδομένο. Δεν ξέρω αν καπνίζει κάποιος, αλλά 2 πακέτα την ημέρα κοστίζουν 3 χιλιάρικα το χρόνο. Το έκοψε κανείς μήπως επειδή αυτά τα λεφτά πάνε σχεδόν όλα στο κράτος ? Δε νομίζω ...
Απάντηση με παράθεση
