Προσωπικά σταμάτησα να έχω κάθε ελπίδα για τον τόπο (και μέσα στον τόπο βάζω και εμένα, όχι λόγω απαισιοδοξίας αλλά τον βάζω) όταν μετά τις φωτιές του 7ή του 8 μου διαφεύγει η ημερομηνία, των 70+ νεκρών στην πελοπόνησσο τους πουλήσαμε-ξεχάσαμε για κάτι ψωρό ευρώ που ήταν η αποζημίωση. πράγμα το οποίο φάνηκε από το ποσοστό των πάλαι ποτέ μεγάλων κομμάτων στην πελοπόνησσο.
Μπορεί να μην συνδέεται το γεγονός άμεσα με κάποια πολιτική πράξη αλλά πιστεύω είναι από τα καλύτερα δείγματα του μέσου επιπέδου του έλληνα.
*εννοείται οι ονομασίες των μερών (ελλάδα και πελοπόνησσος) είναι επίτηδες με μικρά.










