Ψήφισα το 1ο δαγκωτό.

Μπορεί να μην έχω τεράστια εμπειρία από αυτοκίνητα, αλλά υπάρχουν αυτοκίνητα που ερωτεύτηκα όταν τα είδα και ξενέρωσα όταν έβαλα μπροστά. Παράδειγμα η νέα Giullietta. Πραγματικά πανέμορφη κατ' εμέ, αλλά όταν βρέθηκα πίσω από το τιμόνι απογοητεύτηκα.

Από την άλλη, ένα παλιό Clio ή ένα 106, με τη χαρακτηριστική υπερστροφή στο άφημα του γκαζιού, σου χαρίζουν ένα τεράστιο χαμόγελο παρά το γεγονός ότι είναι καρυδότσουφλα. Το χαμόγελο, όμως, χαμόγελο!

O απόλυτος χρόνος δεν είναι κάτι το οποίο μου προσφέρει ευχαρίστηση, όπως και το Allroad 3.2. Θα έπαιρνα Volvo με λιγότερα χρήματα, παρότι όντως τανκ το Α6!

Δε διαφωνώ στο ότι και το σήμα στο καπώ είναι σημαντικό, άλλωστε το αυτοκίνητο για πολλούς δεν είναι μόνο ένα τιμόνι και 4 ρόδες. Για κάποιους και η κληρονομιά της φίρμας είναι σημαντική, το brand image, και πολλές άλλες τέτοιες παράμετροι. Δεν τις απορρίπτω, είμαι διατεθημένος όμως να αγοράσω μη-γερμανικό όχημα, αν θεωρώ ότι καλύπτομαι περισσότερο.

Άλλωστε τα πρώτα μου παντιλίκια τα βάρεσα με γιαπωνέζικο