Επικαιροτητα - Προβληματισμοι ...7

[S8N]

Αγαπητό μου ημερολόγιο,

Σήμερα, Τετάρτη 20 Ιουνίου 2012, ξύπνησα νωρίς το πρωί έχοντας κοιμηθεί μόλις 4 ώρες. Αφού σκόνταψα στα τσόκαρα της γυναίκας μου, πάτησα την πιπίλα του γιου μου και λέρωσα με οδοντόπαστα όλον τον νιπτήρα, πλύθηκα, ντύθηκα, φίλησα τα παιδάκια μου, κατέβηκα στο Garage, ξεκλείδωσα το αυτοκίνητο κι έφυγα για τη δουλειά. Όπως σου έγραψα τις δυο προηγούμενες μέρες αγαπητό μου ημερολόγιο, προσπάθησα απεγνωσμένα να επικοινωνήσω με την Πολεοδομία Κεντρικού Τομέα εις μάτην. Στο επίσημο site e-poleodomia.gov.gr οι αριθμοί που έχουν καταχωρηθεί είναι από την εποχή που είχαμε τηλέφωνα τοίχου με μανιβέλες και μιλούσαμε σε σπιρτόκουτα ενωμένα με κλωστή. Τελικά βρήκα κάποια τηλέφωνα σε ένα blog ενός καλού κυρίου τα οποία τουλάχιστον καλούσαν. Δυστυχώς, παρά τις προσπάθειές μου, κανείς δεν τα σήκωνε. Έτσι, αναγκάστηκα να πάω ο ίδιος από εκεί σήμερα το πρωί.

Δε σου κρύβω, αγαπητό μου ημερολόγιο, ότι όπως ήμουν μισοκοιμισμένος στο κάθισμα του συρμού της γραμμής 1 του Μετρό, μυρίζοντας τη μασχαλίλα της Όρκας της δολοφόνου φάλαινας την οποία η Θεία Πρόνοια έριξε δίπλα μου -κι εν μέρει πάνω μου- πρωινιάτικα, περίεργες σκέψεις πέρασαν από το φτωχό μυαλό μου. Για ποιον λόγο να μη σηκώνει τις γραμμές κανείς επί δυο μέρες σε μια Δημόσια Υπηρεσία? Μη καταργήθηκε και δεν το πήρα χαμπάρι? Μη βγήκαν όλοι σε εφεδρεία κι ερημώθηκε το κτήριο? Μη ξέσπασε καμια μεταδοτική ασθένεια και βρίσκονται όλοι σε καραντίνα? Κι αν αυτή η μεταδοτική ασθένεια τους έχει μετατρέψει σε ζωντανούς-νεκρούς που αναζητούν να κριτσανίσουν φρέσκα μυαλά αθώων μηχανικών? Τι μαλακίες γράφω ρε ημερολόγιο, καλά λες, ζωντανοί-νεκροί ήταν και πριν.

Που λες αγαπητό μου ημερολόγιο, κατέβηκα στον σταθμό Fix και περπάτησα έως τη διασταύρωση με Καλλιρόης. Είχα σκοπό να πάρω κι έναν καφέ από το δρόμο αλλά εκείνο το μαγαζάκι που ήξερες έκλεισε. Αντιστάθηκε, λέει, όσο μπορούσε στην κρίση αλλά δεν τα κατάφερε. Το στόμα μου ήταν πιο στεγνό κι από το απαυτό της Τζούλιας Αλεξανδράτου αλλά συνέχισα. Σύντομα, ένα τετράγωνο παρακάτω, θα μάθαινα την αλήθεια για το τι είχε συμβεί με τις τηλεφωνικές γραμμές.

Πλησιάζοντας στην είσοδο του κτηρίου, μου έκανε εντύπωση αγαπητό μου ημερολόγιο η νεκρική σιγή και τα κατεβασμένα ρολά. Κοίταξα λίγο από τις περσίδες κι ορκίζομαι πως είδα ανθρώπους να περπατούν μέσα στα κλειδωμπαρωμένα γραφεία, άκουγα μάλιστα κι έναν fanky ήχο τηλεφώνου που χτύπαγε αλλά κανείς δε σήκωνε. Είπα να περάσω μέσα όταν είδα αυτό:




Χμμμ. Συνεπώς μέρος της υπηρεσίας συγχωνεύθηκε μ' εκείνη του Δήμου. Εγώ όμως δε θέλω το τοπογραφικό, θέλω το αρχείο για το στέλεχος της άδειας και το τμήμα ελέγχου κατασκευών. Πάλι καλά θα έλεγε κανείς. Όχι όμως εγώ, αγαπητό μου ημερολόγιο:



Μαλακία. Σήμερα είναι Τετάρτη. Αρχείο γιοκ λοιπόν. Δεν πειράζει καλό μου ημερολόγιο, ας πεταχτώ μέχρι τον 2ο στο ΤΕΚ να κάνω τουλάχιστον αίτηση για ρευματοδότηση:



Πουστιά. Οι ανελκυστήρες τον έχουν πιεί. Δεν πειράζει, 2 όροφοι μόνο ημερολογιάκι μου. Κι ένας ο ημιόροφος, τρείς:



Κάτι πρέπει να συμβαίνει εδώ, ημερολόγιό μου. Το σύστημα κάνει shut down σε συγκεκριμένα τμήματα ανά ημέρα. Πάλι καλά που δεν ήρθα χθες, θα δούλευε το αρχείο αλλά όχι το ΤΕΚ. Ας περάσω να ρωτήσω τουλάχιστον.

- ... Helloooo?
- ... Helloooo? (ηχώς)

Μάλλον ν' ανέβω παραπάνω, ημερολογιάκι, τι λες?



Τελικά που λες ημερολόγιο, έφτασα στον 5ο στάζοντας από αίμα, δάκρυα κι ιδρώτα όπου πέτυχα έναν υπάλληλο με όχι ιδιαίτερα επικοινωνιακά χαρίσματα αλλά τουλάχιστον όχι μουγγό. Εκείνος μου εξήγησε πως όλες οι υπηρεσίες εκτός από το αρχείο έχουν μεταφερθεί στην Ομόνοια. Πρέπει συνεπώς να κάνω αίτηση ΕΚΕΙ, η οποία θα χρεωθεί σε κάποιον υπάλληλο από ΕΚΕΙ, ο οποίος κάποια στιγμή θα έρθει από ΕΔΩ, θα πάρει το στέλεχος από ΕΔΩ, θα το πάει ΕΚΕΙ και θα ξεκινήσει η διαδικασία ΕΚΕΙ για να ολοκληρωθεί και πάλι ΕΔΩ. Ευχαρίστησα τον υπάλληλο με τα όχι ιδιαίτερα επικοινωνιακά χαρίσματα κι έκλεισα πίσω μου την πόρτα του 5ου:



Αφού κατέβηκα 5 ορόφους κι έναν ημιόροφο έφτασα στην είσοδο. Βγήκα από το κτήριο πιο μούσκεμα κι' απ' την Δούρου και μύριζα όπως οι πάγκοι στη λαϊκή. Θυμήθηκα πόσο πολύ μου έχει λείψει το τσιγάρο ενάμιση χρόνο τώρα που το έχω κόψει. Γύρισα το κεφάλι μου πίσω, έριξα σ' αυτόν σύγχρονο Ναό της Μαγδαληνής (μπουρδέλο θα το έλεγε ο Σταμάτης) μια τελευταία ματιά με ένα ιδρωμένο αγελαδίσιο όλο μίσος ηλίθιο βλέμμα κι αναφώνησα:

"Δε γαμιέστε όλοι λέω εγώ..."

Τώρα που το σκέφτομαι, δε γαμιέσαι κι εσύ καλό μου ημερολόγιο? Ε? Άντε κι απαυτώσου.