Επικαιροτητα - Προβληματισμοι ...3

[Driver M]

οι λόγοι που η κάθε χώρα συσσώρευσε χρέος είναι εντελώς διαφορετικοί

οι τράπεζες ή γενικώς οι δανειστές, δεν έχουν πρόβλημα με το πόσα χρωστάς...έχουν όμως σοβαρό θέμα όταν κρίνουν ότι υπάρχει πιθανότητα να μην πληρώσεις
είναι ζήτημα εμπιστοσύνης και το πρόβλημα διαχέεται γιατί οι δανειστές βλέπουν ότι σχεδόν όλες οι χώρες παράγουν συνεχόμενα ελλείμματα

Eυτυχώς που η κραταιά Αμερική δεν έχει χρέος (για την ακρίβεια έχει το μεγαλύτερο στον πλανήτη).
Και ευτυχώς που όσο έχει το εξοφλεί (κάθε χρόνο αυξάνεται κι όλα αυτά παρότι κόβει μόνη της νόμισμα, αν δεν έκοβε το χρέος της θα ήταν κατά πάσα πιθανότητα μεγαλύτερο απ'ότι ολόκληρου του πλανήτη μαζί).

Αλλά από αυτούς μάλλον δεν κινδυνεύουν οι "αγορές" να πάρουν πίσω τα χρήματά τους.
Γιατί μάλλον ΗΠΑ και "αγορές" είναι σχεδόν ταυτόσημα.

Άσε που αν τα βρουν και πολύ σκούρα κάνουν κι έναν νέο πόλεμο κατά της "τρομοκρατίας" και γεμίζουν τα ταμεία από την εκμετάλλευση του φυσικού πλούτου μιας νέας υποδουλωμένης χώρας αλλά και μέσω της αναζωπύρωσης της πολεμικής βιομηχανίας.


Τώρα το άρθρο περί Μαρξ καλύτερα να μην το σχολιάσω.
Θα πω μόνο πως το ΚΚΕ κυρίως και σε δεύτερο βαθμό (γιατί εκεί υπάρχει περισσότερη πολυφωνία) τα αριστερά κόμματα είναι υπέρ του κρατισμού και αυτό αφορά το σύνολο του πληθυσμού.
Δημόσιος υπάλληλος κατά κάποιο τρόπο δεν θα είναι μόνο αυτός που δουλεύει στην εφορία αλλά και ο αγρότης, ο βιοτέχνης κλπ.
Μιλά λοιπόν για ένα μοντέλο όπου οι πολίτες θα δουλεύουν για το κράτος και το κράτος θα ανταποδίδει τον κόπο αυτό μέσω μισθών που θα εξασφαλίζουν ευημερία και προοπτικές.

Εν ολίγοις, το άρθρο λέει πως η αριστερά θέλει όλος ο κόσμος να πληρώνει φόρους για να υπάρχει ένας διευρυμένος δημόσιος τομέας.
Η αριστερά λέει όμως πως λίγο ή πολύ το σύνολο του πληθυσμού θα δουλεύει για το δημόσιο και το δημόσιο θα ανταποδίδει την εργασία αυτή.
Όλοι για όλους λοιπόν, όχι όλοι για πολλούς δημοσίους υπαλλήλους.
Καμία σχέση με το άρθρο δηλαδή.

Φυσικά, δεν περίμενα παραπάνω από κάποιον αρθρογράφο που διαβάζει τόσο μονομερώς και προπαγανδίζει μέσω των λόγων του Μαρξ.
Απλά επειδή καμιά φορά ορισμένα πράγματα βγάζουν μάτι, πρέπει να γράφεται κι ένας αντίλογος.

Και τέλος, πράγματι θα έπρεπε να μπορούν να απολύονται οι δημόσιοι υπάλληλοι.
Να είναι μόνιμοι στη δουλειά τους (κάτι που θα έπρεπε να συμβαίνει παντού, σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα) αλλά σε περίπτωση δωροδοκίας-διαφθοράς, επανειλημμένης κωλυσιεργίας και ορισμένων ακόμα σοβαρών παραπτωμάτων να μπορεί να επέλθει απόλυση.
Αυτό υπάρχει και σήμερα βέβαια, αλλά ουσιαστικά δεν εφαρμόζεται ποτέ.

Φυσικά, δεν πρέπει να φτάσουμε και στο άκρο της αλητείας που επικρατεί συχνά με ορισμένους ιδιώτες, να απολύουν κόσμο με το έτσι θέλω, να κάνουν περικοπές μισθών επίσης με το έτσι θέλω και γενικά το προσωπικό να είναι υπό ένα διαρκές καθεστώς τρομοκρατίας και αβεβαιότητας.

Πρέπει να υπάρξει μια χρυσή τομή λοιπόν που να διέπεται από μονιμότητα μεν (αν ο υπάλληλος είναι συνεπής με τα εργασιακά του καθήκοντα), αλλά να περιλαμβάνει και απόλυση αν υπάρξουν σοβαρά παραπτώματα και ορισμένες κλιμακούμενες ποινές (πχ μικρή μείωση μισθού για λίγους μήνες, κάποιες ώρες εθελοντική εργασία κλπ) αν υπάρχουν λιγότερο σοβαρά και φυσικά η αντίστοιχη επιβράβευση αν ο υπάλληλος είναι υπέρ το δέον συνεπής και εργατικός.