To 1977 και σε ηλικία 7 ετών, μάζεψα από μία οικοδομή στη Γλυφάδα που έχτιζε τότε ο πατέρας μου τον Μπούμπη, ένα ημίαιμο λυκόσκυλο λίγων μόνο ημερών. Ο Μπούμπης έζησε ζωή χαρισάμενη κοντά μας μέχρι το '84 όπου έφυγε πρόωρα από ασθένεια.
Ο πατέρας μου ξαναπήρε σκυλιά το 2000. Την Μυκονιάτισα Ζήνα ένα πανέμορφο καθαρόαιμο αγγλικό σέτερ και τον Μυκονιάτη Λίο που τον βρήκα πάλι εγώ λίγων μόνο ημερών έξω από το σουπερμάρκετ Φλώρα εκείνο το καλοκαίρι. Μεγάλοι σε ηλικία πλέον και οι δύο, η Ζίνα διαγνώσθηκε πρόσφατα με καρκίνο στο κεφάλι ενώ προχωρήσαμε σε χειρουργική επέμβαση και αφαίρεση του όγκου. Η κατάσταση βέβαια αναμένεται να επιδεινωθεί σύντομα.
Ορισμένοι νομίζουν ότι τα κατοικίδια είναι παιχνιδάκι, τα πετάνε σε μία βεράντα / ταράτσα / κήπο να μεγαλώσουν εκεί. Τι κρίμα!
Λόγω πολλών υποχρεώσεων αλλά και φορτωμένου προγράμματος, δεν έχουμε προβεί στην απόκτηση κάποιου νέου σκυλάκου. Προσωπικά αρκούμαι στα διάφορα γατάκια που βρίσκω στο μαγαζί κατά καιρούς, όπου τους παρέχω τα απαραίτητα μέχρι να μεγαλώσουν και να βρουν το δρόμο τους.
Αρχικό μήνυμα απο race850i
Μη το λες αυτό. Στην Αμερική πουλάν ληγμένα γάλατα και χαλασμένα κρέατα, remember ?
Απάντηση με παράθεση