Η πίκρα του αποκλεισμού είναι μεγάλη, άλλα έτσι είναι το ποδόσφαιρο.
Δεν έπεσα έξω στην πρόβλεψη μου και έτσι έγινε, όποιος έβαζε ένα γκόλ θα προκρίνονταν.
Ψυχωμένοι οι παίκτες της ΑΕΚ, δεν επηρεάστηκαν απ την καυτή ατμόσφαιρα και έδειχναν πιό δυνατοί. Τους αξίζει ένα μεγάλο μπράβο.
Μπράβο και στον 37χρονο και 2μετρο Δέλλα για το δύσκολο γκολ που πέτυχε.
Μπράβο και στον Σάχα και την στάση του στην φωτοβολίδα που τον κτύπησε.
Γιά τους κάφρους και τα αίσχη τι να πώ? Κάθε τόσο τά ίδια και τα ίδια σε διάφορα γήπεδα της χώρας.
Πάλι θα ακουστούν τα τετριμένα πώς πρέπει να ληφθούν ριζικά μέτρα, πως το ένα πως το άλλο, ότι αυτοί που δημιουργούν τέτοιες κατασστάσεις είναι 20, 30, 50 ότι πρέπει να βρεθούν και να απομονωθούν, πράγμα που δεν γίνεται ποτέ.
Δηλαδή πως όταν μπαίνω εγώ στο γήπεδο, υφίσταμαι σωματική έρευνα παρά τα γκρίζα μου μαλλιά και έτυχε να μου πάρουν αναπτηράκι μπικ και κέρματα και άλλοι να περνούν στο γήπεδο ολόκληρα πυρομαχικά?
Η ευθύνη είναι ακέραια της διοίκησης, που κλείνει τα μάτια και χαιδεύει τα αυτιά όλων αυτών των απόβλητων, που μαζεύονται στην συγκεκριμένη θύρα, που σκοπός τους δεν είναι να ενισχύσουν την ομάδα, αλλά ψάχνουν την ευκαιρία να δημιουργήσουν αυτές τις καταστάσεις.
Τέλος, μήπως γενικότερα το ποδόσφαιρο είναι μικρογραφία της κοινωνίας μας?
Ζήσε το σήμερα. Για το αύριο δεν ξέρεις.
