Η "υπογραφή" μου στο φόρουμ, "Ζήσε το σήμερα, για το αύριο δεν ξέρεις", είναι σχετική με το θέμα που ανέβασε ο φίλος aristent, αλλά ας γράψω την δική μου ερμηνεία.
Δεν σημαίνει απάθεια για το αύριο, κανείς μας νομίζω δεν μπορεί να μείνει απαθής για έναν ανθρώπινο τρόπο ζωής.
Το να έχεις μιά σίγουρη δουλειά η επιχείρηση, η επάγγελμα και οι εισφορές που πληρώνεις σε όποιον ασφαλιστικό φορέα, να σου παρέχουν ένα αξιοπρεπές σύστημα υγείας και σίγουρες συνταξιοδοτικές απολαβές αύριο.
Να είσαι σίγουρος πως το μέλλον των παιδιών σου δεν διαγράφεται αβέβαιο και σκοτεινό.
Το να ξεκινάς να πραγματοποιήσεις τις επιθυμίες σου, πάντα σε λογικά πλαίσια, ανάλογα με τις δυνάμεις σου και να έρχονται οι αλχημιστές να σου ανατρέπουν τα πάντα μέσα σε μια νύχτα, όντας αυτοί οι βασικοί υπαίτιοι.
Το να μη ξέρεις τι σου ξημερώνει αύριο, από τις αποφάσεις απατεώνων, κλίκες καρτε'λ, διαπλεκομένων, νομίζω κανέναν μας δεν μπορεί να αφήνει αδιάφορο.
Το δικό μου "Ζήσε για το σήμερα,για το αύριο δεν ξέρεις" , είναι για το άγχος που μας έχει δημιουργήσει ο σύγχρονος υπερκαταναλωτικός τρόπος ζωής.
Πιστεύω πως οι περισσότεροι χάσαμε την ολιγάρκεια που είχαν οι γονείς και οι παπούδες μας.
Άγχος πως θα ντυθώ με φιρμάτα ρούχα, πως θα πάρω μεγαλύτερο και καλύτερο αμάξι απ τον απέναντι, τον διπλανό, τον εχθρό τον φίλο.
Πως μπορώ να αποκτήσω εξοχικό, δίπλα στην θάλασσα αλλά να μη είναι και κάτω από 100τ.μ.
Πως θα μπορέσω να πάω διακοπές στο πιό in μέρος και πως θα πουλήσω μούρη πρώτη θέση ξαπλώστρα.
Ναι στα όνειρα μας, αλοίμονο αν κάποιος δεν έχει τα όποια όνειρα του, τότε είναι νεκρός.
Όνειρα όμως που είναι εφικτά, πραγματοποιήσιμα, έστω και με κάποιες θυσίες, μεσοπρόθεσμα η μακροπρόθεσμα.
Επειδή είμαι και αρκετά μεγαλύτερος από πολλούς εδώ μέσα, αρκεί να αναφέρω, πως στην παιδική και εφηβική μου ηλικία, η λέξη διακοπές ήταν άγνωστη.
Στην νιότη μου αυτοκινηστικά όνειρα μου ηταν η 2002, η alfa veloce και το πρώτο σιρόκο. Το πάπλωμα όμως μου με σκέπαζε έφτανε μέχρι το Datsun 120A F2.
Πρωταρχικό μου μέλημα και το πιό σπουδαίο είναι η υγεία, επειδή έχασα πριν πολλά χρόνια την μητέρα μου αρκετά νέα, αλλά και επειδή ο ίδιος βγήκα νικητής, τουλάχιστον εδώ και 5 χρόνια προς το παρόν.
Ειλικρινά δεν με ενοχλεί, αν δεν μπορώ να φάω σε σίκ εστιατόρια, να τα σπάσω στα μπουζούκια, με ευχαριστεί ένα τσιπουράκι με γάβρο σε κάποιο ουζερί, και αν δεν υπάρχει δυνατότητα και σε αυτό, μιά βόλτα πάνω-κάτω στην παραλία με σποράκια.
Ζήσε το σήμερα. Για το αύριο δεν ξέρεις.
