Η λεωφόρος Χαμιδιέ, όπως λεγόταν παλιά η οδός, εγκαινιάστηκε το 1891 και ήταν η πρώτη μεγάλη οδός που χαράχτηκε μετά την κατεδάφιση των ανατολικών τειχών της πόλης. Μετονομάστηκε σε Βασ. Κωνσταντίνου μετά την απελευθέρωση, Εθνικής Αμύνης μετά το κίνημα της Εθνικής Άμυνας το 1916, οδός Βασ. Σοφίας την δεκαετία του μέχρι την δεκαετία του 80 και μετά πάλι Εθνικής Αμύνης. Ο δρόμος είχε ωραία αστικά σπίτια, καφενεία, εστιατόρια, κέντρα διασκέδασης και δημόσια κτίρια,ανεβαίνοντας από τον Λευκό Πύργο, τα λεγόμενα σουλτανικά, που στέγαζαν τα Δικαστήρια. Τα κτίρια αυτά ήταν και τα τελευταία που κατεδαφίστηκαν μετά από τις ζημιές που υπέστησαν με το σεισμό του 1978. Το κτίριο της Λέσχης Αξιωματικών Θεσσαλονίκης κτίστηκε το 1963. Στο βάθος διακρίνεται η ΧΑΝΘ και ο συνοικισμός της Αγίας Φωτεινή που κατεδαφίστηκε την ίδια χρονιά για να δώσει τη θέση του στη ΔΕΘ και την Πανεπιστημιούπολη. Από την δεξιά μεριά του δρόμου στη σειρά ήταν το καφενείον “Εθνικόν”, το κέντρο “Χάι Λάιφ”, το καφεζυθοπωλείο “Η Νέα Γενιά”, το ζυθεστιατόριο “Ο Γέρος του Μωριά”, το μπαρ και πατινάζ “Σκαίτιγκ”, το κεντρικό κτίριο των Δικαστηρίων και πιο πάνω το παρθεναγωγείο Αγλαϊα Σχινά. Στην αριστερή μεριά του δρόμου συναντούσες κι άλλα διοικητικά κτίρια των Δικαστηρίων, το καφεζυθοπωλείο του Τζώρτζη Πεντζίκη και το εστιατόριο Λούλουλος και το καφεζυθοπωλείο Ντορέ πριν μεταφερθή στην οδό Τσιρογιάννη.
Απάντηση με παράθεση
