Στρίβει, όχι με τα αυτιά κάτω, αλλά στρίβει.
Το θέμα είναι πως ΔΕΝ θες να στρίψεις.
Θέλεις να περάσεις μέσα από τοίχους, βουνά, ότι βρείς μπροστά σου.
Αυτό είναι που με φόβισε, η μέθη που σου προξενεί αυτή η αίσθηση, σαν να το βλέπεις να έρχεται και να λες, ΟΚ, δεν τρέχει τίποτα, τοίχος είναι, τόχω... θα τον ρίξω και θα βγω από πίσω.
Προσπαθώ να το γράψω σε χαρτί πρώτα, θα τα μεταφέρω μετά εδω









Απάντηση με παράθεση
