δεν διαφωνει κανενας σε αυτο αρη.
Ειναι ενα τραγικο γεγονος.
Ομως βλεπουμε ακομα και σε αυτο υπαρχει διαθεση για διακριση και εκμεταλευση.
Για καποιους η αποθανουσα δεν ειναι απλα μια γυναικα που δεν αντεξε το βαρος, οπως και αλλοι πιο πριν.
Πρεπει να προβληθει και να σχολιαστει η επαγγελματικη της ιδιοτητα;
Εξυπηρετει καποιο σκοπο αυτο;
Για να δειξει τι; Να φορτωσει ηθικα σε ποιους το δυσαρεστο αυτο γεγονος;
Η ανθρωπινη ζωη, το δικαιωμα στη δουλεια το ξερουμε, φαινεται οτι διαφερει αναλογα τι εισαι. Πελατης ή μη πελατης.
Αλλα ουτε απεναντι στο θανατο να μην ειμαστε ισοι;
Κι εκει ο δυ θελει προνομιακη μεταχειρηση;
Ειναι λεει ψυχολογικα βαρυτερο επειδη νομιζε οτι δεν θα χασει ποτε τη δουλεια του!
Τετοια ανοησια εχω καιρο να διαβασω.
Να μη φυγει κανενας λοιπον μην τυχον και στεναχωρεθει βλαφθει η υγεια του.
Για την υγεια αυτων που ξεσκιζονται οικονομικα επαγγεματικα ηθικα και οι οποιοι δεν εχουν πλεον τη δυνατοτητα να συντηρουν ολο αυτο το πληθος ειτε ειναι εξακοσιες χιλιαδες ειτε λιγοτεροι, ενδιαφερεται κανενας;
Προφανως οχι.
Εδω καταστρεφεται το συμπαν και το μονο που ενδιαφερει ειναι ο υπολογισμος του εφαπαξ.
Οπως και να εχει τα συλληπητηρια μας στην οικογενεια της κυριας.
Μακαρι να ειναι η τελευταια ανθρωπινη απωλεια του ακυρηχτου πολεμου που βιωνουμε.










