Η ιστορία της Κύπρου επαναλαμβάνεται εδώ και δεκαετίες.
Κάθε τόσο της προτείνεται ένα σχέδιο λύσης (των μεγάλων προβλημάτων της) και εκείνη το αρνείται. Μετά από κάποιο διάστημα της προτείνεται μια άλλη λύση (χειρότερη από την προηγούμενη) και εκείνη την αρνείται, ζητώντας την προηγούμενη λύση – αλλά τότε δεν δέχονται οι άλλοι την προηγούμενη λύση.
Και ούτω καθεξής – ξανά και ξανά και ξανά…
Λένε πως το «δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού».
Το «πολλάκις εξαμαρτείν» ποιο IQ εκφράζει;
Το IQ ραδικιού;
Προσπαθώ να σκεφτώ πώς αισθάνονται οι υπουργοί Οικονομικών της ευρωζώνης που ξενυχτούν δέκα μέρες τώρα για τις γελοιότητες της Κύπρου (είναι χρήσιμο να βγαίνουμε καμιά φορά από τον εγωιστικό εαυτούλη μας).
Ας πούμε, ο υπουργός Οικονομικών της Πορτογαλίας που έχει ο ίδιος να αντιμετωπίσει τα δικά του τεράστια προβλήματα.
Δεν είναι φυσικό στο τέλος να πει ένα «περήφανο Άι-σιχτίρ»;
