Η εποχή των μεγάλων ή/και χαρισματικων ηγετων εχει περάσει προ πολλού, αυτό λέει ο Στούπας. Την πρόοδο των λαων έχουν αναλάβει ιδωτικές πρωτοβουλίες τις οποίες τα εξυπνα καθεστωτα ξέρουν πως να στηρίξουν, πολύ απλά. Μόνο αναπτυσσόμενες χωρες
στηρίζουν ακόμα τις ελπίδες του σε μεσσίες.
Φανταζόταν άραγε η Ιστορία ότι ο από σπόντα εκλεγείς και παραπληγικός Ρούσβελτ θα εξαφανιζε το φασισμό από την Ευρωπη ? Η μήπως η οικονομική απογείωση της Αμερικής οφείλεται στις πρωτοβουλίες κάποιου χαρισματικο΄Προέδρου από το 1945 και μετά ? Ποιός ηταν αυτός και δεν τον ξέρει κανείς, με εξαίρεση το πολύ μικρό διάστημα της προεδρίας Κεννεντυ ?
Τη Γερμανία ποιός χαρισματικός ηγέτης την εφερε εδώ που είναι σήμερα ? Ισως μου πείτε ο αριστερός Βίλλυ Μπραντ με τις δεξίες πολιτικές. Σωστό !
Ηγετεες που αγαπήθηκαν παραφορα από τους λαούς τους π.χ. Γκαντι, Μπούτο, Μάο, Τσαβες, δεν καταφεραν πολλά πραγματα και αν καταφεραν το έπραξαν σε αγαστη συνεργασία με το ιδιωτικό κεφάλαιο.
ευχομαι να μην περιμένουμε κανέναν νέο Ανδρεα Παπανδρεόυ για να μας εμπνεύσει ξανά ...
Προτιμώ να βρεθούν επιχειρηματίες που να πιστεψουν στο μέλλον αυτης της χωρας.
Αρχικό μήνυμα απο Monsta
"Η ευκολία με την οποία πολλοί έλληνες θαυμάζουν τον Τσάβες, τον Μάο ή τον Ρούντολφ Ες και όχι τον Στιβ Τζομπς, τον Μπίλ Γκέιτς ή τον 16-χρονο Τζακ Αντράκα, που πριν λίγες μέρες ανακοίνωσε ένα νέο τεστ εντοπισμού κάποιας μορφής καρκίνου, είναι ενδεικτική του κινδύνου ενώπιον του οποίου βρισκόμαστε. Του κινδύνου, αν έχουμε να επιλέξουμε μεταξύ του νερού του Καματερού και της "φραπελιάς" ή του τεστ Παπανικολάου και της πενικιλίνης, να προτιμήσουμε τα πρώτα, γιατί τα δεύτερα ακούσαμε πως έχουν παρενέργειες και αποφέρουν κέρδη σε πολυεθνικές..."
