βλεπω ανα μηνα τις απεργιες των διαφορων κλαδων και σκεφτομαι τα εξης...παντα τελειωνει ο ενας κλαδος και αρχιζει ο αλλος...και σκεφτομαι οτι ακομα και μεσα στην κριση που μας αφορα ΟΛΟΥΣ ανεξαρτητου επαγγελματος σκεφτεται ο καθενας το τομαρι του.ακομα και σε αυτες τις στιγμες αν θελαμε πραγματι να καταφερουμε κατι, ειμαστε το ενα συμφερον απεναντι στο αλλο.ποσο γελοιοι ειναι οι συνδικαλιστες? ποσο πλακα εχουν που σκεφτονται ακομα με τις παλιες τακτικες?

ειναι ρε γαμωτο πολυ δυσκολο να σκεφτουν οτι αν θελουν να κανουν σωστες απεργιες και διεκδικησεις πρεπει να συνενοηθουν και να κατεβουν ολοι μαζι?
οχι οτι συμφωνω,θελω να δωθει παραταση στην κυβερνηση συνεργασιας γιατι δεν εχουμε αλλα περιθωρια και μαζι με τα χαλια γινονται μικροαλλαγες στο συστημα.αλλα αν καποτε φτασουμε σε ενα οριακο σημειο και πρεπει να αντιδρασουμε ειναι δυσκολο να σκεφτουμε να απεργησουμε ολο μαζι σαν ενας λαος που υποφερει?

ειναι δυσκολο να καταλαβουν οι κλαδοι οτι αν αυτη την στιγμη απεργεις με τροπο που δυσκολευεις ενα αλλο κλαδο η' την καθημερινοτητα του πολιτη θα τον στρεψεις εναντιον σου?