Διάβασα με προσοχή τα σχόλια σας ρε παιδιά αλλά τα καταλαβαίνω, άλλα όχι , αφού ήμουν μια ζωή υπάλληλος.
Σήμερα όμως απ το πρωί που "παίζω" με τις φώτο και τα βίντεο του track day, άκουγα τα χάλια μας σε έναν τοπικό σταθμό στην "Την ώρα των ακροατών".
Λοιπόν έσφιξε η ψυχή μου και χαλάστηκα. Μαζί με τα άλλα διαλύθηκε και η υγεία.
Μερικά απ τα τρανταχτά που άκουσα.
Νέος άνθρωπός με καρκινοπαθή γυναίκα 36 χρονών, δεν μπορεί να προμηθευτεί τα φάρμακα της, γιατί απλά δεν υπάρχουν.
Μάνα με παιδί 26 χρονών που είναι σε νοσοκομείο κατάκοιτο με σπασμένη λεκάνη, της ζητούν 78ε για κάθε βράδυ συνεργαζόμενης αποκλειστικής μεσω του νοσοκομείου αφού απαγορεύεται η ιδιωτική.
Στην άλλη της έκλεισαν ραντεβού για μαστογραφία στις 18 Μαρτίου.
Πήραμε την δόση, υπάρχει φως? Προσωπικά αμφιβάλλω, έτσι θα πορευτούμε, ίσω και ακόμη χειρότερα. Αρκεί να έχουμε τουλάχιστον το σημαντικότερο αγαθό την υγεία μας.
Ζήσε το σήμερα. Για το αύριο δεν ξέρεις.
