Μέρες που είναι (17.11.2012)
Οι εξελίξεις, όχι μόνον δεν δικαίωσαν το μήνυμα του Πολυτεχνείου, αλλά της ύφεσης μεσούσης, αναδεικνύουν το πλέον εφιαλτικό σενάριο, 39 χρόνια μετά από εκείνη, την σημαντικότερη, μαζικότερη, εντονότερη, αιματηρότερη πράξη αντίστασης ενάντια στο δικτατορικό καθεστώς των Αθηνών.
Το Νοέμβριο του '73, στις κτιριακές εγκαταστάσεις του Εθνικού Μετσόβειου Πολυτεχνείου, στο κέντρο των Αθηνών, ξαναζωντάνεψε το ατίθασο, το ανυπότακτο, το απρόβλεπτο, το παράλογο που στην πορεία του χρόνου χαρακτήρισε πολλούς από τους κατοίκους αυτής της γης. Ήταν ο ίδιος χαρακτήρας που στοιχειοθέτησε το Μεσολόγγι, που έδειξε σε χιλιάδες το δρόμο του βουνού τα χρόνια της Γερμανικής κατοχής.
Εκείνη η περίφημη “γενιά του Πολυτεχνείου”, προσέφερε την τελευταία (μέχρι στιγμής) πηγαία, ανεξέλεγκτη, καθαρή πράξη αντίστασης. Για αυτό και έχει τεράστια ιστορική σημασία. Επειδή στέκει ανυστερόβουλα ακλόνητη για όσους την έζησαν, την πίστεψαν, την πόνεσαν.
Βεβαίως, υπάρχουν και άλλοι που αν και την έζησαν, στην πορεία την εξαργύρωσαν. Ανθρώπινο, κατανοητό. Ξεκινάς με οράματα να αλλάξεις τον κόσμο και καταλήγεις στον καναπέ αλλάζοντας κανάλια, ή στο κοινοβούλιο αλλάζοντας νομοσχέδια ή στην καρέκλα του υπουργού αλλάζοντας προμηθευτές. Κι αυτό ανθρώπινο είναι. Να μην λησμονούμε και όσους την πολέμησαν με λύσσα, που την λοιδόρησαν. Επίσης κατανοητό.
Τριάντα εννέα χρόνια αργότερα, το μήνυμα του Πολυτεχνείου αποτελεί (δυστυχώς ακόμα), την τελευταία ευκαιρία μιας κοινωνίας να ξεφύγει από το ζόφο του παρελθόντος. Η μεταπολίτευση δεν ανταποκρίθηκε στην επιθυμία για ευρύτερη αλλαγή, μια λέξη που χρησιμοποιήθηκε σαν κυρίαρχο σύνθημα από το μελλούμενο σοσιαλιστικό μετασχηματισμό που ήρθε γεμάτος ορμή τη δεκαετία του '80. Το τι ακριβώς άλλαξε, υπόκειται στην κρίση του καθένα, όπως και το τι έφταιξε για την σημερινή κατάσταση.
Στη σκιά του μηνύματος του Πολυτεχνείου, μια ευχάριστη, αισιόδοξη ανάγνωση αναφέρει πως ο τόπος θα κινηθεί μπροστά, θα σταθεί όρθιος και με τη βοήθεια των Ευρωπαίων εταίρων, θα βαδίσει στο δρόμο του πεπρωμένου του, της δικαιοσύνης, της καταξίωσης, της κοινωνικής ισορροπίας.
Μια δυσάρεστη, απαισιόδοξη αποτίμηση κάνει λόγο πως ότι είχε, από τότε, μείνει όρθιο ισοπεδώθηκε από την λαίλαπα της κατανάλωσης, πνίγηκε στην Ευρωπαϊκή ιδέα, κατέρρευσε από τα σκάνδαλα και την δυτική παρέμβαση που άλωσε αργά, αριστοτεχνικά τα εναπομείναντα “ειδικά” Ελληνικά χαρακτηριστικά. Ο μπάρμπα Γιάννης Σκαρίμπας, αναφερόμενος στο '21, αναρωτιόταν από το 1970: «Πόσες δεκάρες αξίζουν σήμερα οι “ανεξαρτησίες της Ευρώπης;».
Όπως και να έχει, μέρα που είναι, το Πολυτεχνείο, δεν έχει ανάγκη από τελετές, στεφάνια, εορτασμούς, με την ίδια λογική που δεν χρειάζεται ναός για να κάνεις την προσευχή σου. Πολύ περισσότερο, το μήνυμα του δεν δικαιώνεται από επεισόδια, τυφλή βία, προβοκάτσιες και ακροδεξία κρεσέντα. Στέκει ακλόνητο για όσους το έζησαν, το πίστεψαν, το πόνεσαν. Σαν ένας φάρος που όσοι τυχεροί τον βλέπουν θα έχουν την ατυχία ποτέ να μην τον φτάσουν και το μήνυμά του θα παραμείνει, στο διηνεκές, ένα ανεκπλήρωτο όραμα, μια ατέρμονη σισύφειος αγωνία.
Απάντηση με παράθεση