Μπράβο ΧαντούΛη ♥
Λοιπόν, για να μην μακρυγορώ θα πω μόνο δύο:
''Η μπόρα'' της Παπαδάκη Αλκυόνης. Ωδή στον ανθρώπινο πόνο, την θυσία του γονιού και την ασπλαχνία του κόσμου.
''Τα ψηλά βουνά'' του Ζαχαρία Παπαντωνίου που από το δημοτικό μέχρι τώρα το έχω διαβάσει 5-6 φορές και πάντα θα μας μεταφέρει με τις γλαφυρές περιγραφές στην χαμένη αγνότητα της πρώτης νιότης μας ♥.
Συμπληρωματικά Λέο Μπουσκάλια (μην πεθάνετε εσείς οι τεχνοκράτες πριν το διαβάσετε - ''Να ζεις, νΆ αγαπάς και να μαθαίνεις'), Πάολο Κοέλο και πολλά άλλα.
Κάποτε θα τα θυμόμαστε όλα αυτά και θα γελάμε.
Απάντηση με παράθεση