Πρώτον, σύμβαση ορισμένου χρόνου με λήξη στο 65ο, ίσον σύμβαση αορίστου, στην ουσία.
Δεύτερον, δεν καταλαβαίνω τι νόημα έχει η συζήτηση γύρω από το περιεχόμενο των συμβάσεων του προσωπικού σε μιά πτωχευμένη επιχείρηση, μιλάω γιά την αγροτική. Το μαγαζί αυτό κρίθηκε μη βιώσιμο και μη ανακεφαλαιοποιήσιμο. Δόθηκε η λύση που δόθηκε διότι με πολιτικές παρεμβάσεις πιέστηκε η τρόικα να δεχτεί το επιχείρημα ότι δεν πρέπει να κλείσει Τραπεζα της ευρωζώνης. Κομμάτια να γίνει, καλώς και με αυτό. Εξασφαλίστηκαν οι θέσεις εργασίας τους σε ένα βιώσιμο οργανισμό, τι άλλο καλύτερο μπορούσαν να ελπίζουν ?
Δηλαδή αν κρινόταν μη βιώσιμη η EFG (κούφια η ώρα ...), θα στεναχωριόταν ο κ. Σπύρος που θα έστελνε 10 χιλιάδες κόσμο στην ανεργία μήπως ? Γιατί αυτά τα τα προνόμια ρε γμτ ? Ως πότε ?











