Σήμερα είναι μια από εκείνες τις μέρες που πραγματικά μετανοιώνεις που ξύπνησες. Και εξηγούμαι:
Ήδη, μόνο 15 λεπτά από τη στιγμή που ξύπνησα, μου κόστισα 250¤. Σηκώνομαι λοιπόν πρωί πρωί κατά τις 13.30, κάνω μια στάση στο μπάνιο και φεύγω να πιω ένα καφέ. Βάζω μπρος στο αυτοκίνητο για να κάνω τη συνηθισμένη μανούβρα να βγω απ'το γκαράζ. Η διαφορά σήμερα σε σχέση με όποια άλλη μέρα που γίνεται αυτό, είναι ο ήχος που κάνει μια κολώνα όταν ξύνεται στο φτερό και την πόρτα σου. Κάνω την ίδια μανούβρα συνήθως δύο φορές τη μέρα για κάμποσα χρόνια. Πως σκατά μου έκατσε σήμερα, ένας θεός ξέρει. Ιδού το αποτέλεσμα της επαφής του αυτοκινήτου μου, με το σπίτι μου.
Σχόλια του τύπου "κουλομαρία", "άχρηστε", "γελοίε", "ου να μου χαθείς με τη μαούνα σου", "πάρε πενβέ να ησυχάσεις" και "μα καλά, είναι Volvo, είναι και μπεζ?" παρακαλώ να λείπουν.
Στο δρόμο για το φανοποιό για να μάθω πόσο κοστίζει η ηλιθιότητα όταν συνδυάζεται με την τσίμπλα στο μάτι, σταματάω σε ένα ΑΤΜ, το οποίο δεν γιόρταζε της Αναλήψεως, μιας και μου έβγαζε μηδενικό υπόλοιπο. Οπότε και μπαίνω στην τράπεζα να ρωτήσω τι στον @#$%^&* συμβαίνει. Άκρη βγήκε εν τέλει, λεφτά δεν βγήκαν βέβαια.
Φεύγω απ' το σπίτι με λιακάδα, φτάνω για καφέ με μπουμπουνητά και αστραπές. Πριν προλάβω να πιω το μισό καφέ και να χάσω με αξιοπρέπεια στο τάβλι, άρχισαν και οι πρώτες ψιχάλες. Μα είναι Αύγουστος!
Επίσης η μάνα μου έκαψε τις μελιτζάνες παπουτσάκια στο φούρνο. Αφού δεν έκαψε και το υπόλοιπο σπίτι, έφαγα αυγά για μεσημεριανό. Είχα να φάω μελιτζάνες παπουτσάκια τουλάχιστον 3 μήνες. Του χρόνου τώρα...
Τώρα έχω ταμπουρωθεί στο σπίτι, έχω τυλιχτεί με εκείνο το διαφανές περιτύλιγμα με τις φουσκάλες που κάνουν τσουκου - τσουκου και κάθονται όλοι σαν υπνωτισμένοι και τις σκάνε, μην κάνω και καμιά άλλη ζημιά.
Μόλις περάσει η γκαντεμομέρα θα αρχίσω να ψάχνω για αμάξι. Σκέφτομαι να πάρω αυτό:
Είναι V8 και η λαμαρίνα έχει πάχος σχεδόν 1 εκατοστό. Αν είναι να μου ξανασυμβεί το σημερινό, να μην καταλάβει τίποτα το αμάξι. Απλά θα σπάσει η κολώνα.
Αυτά.















