ο λόγος που ποτέ δεν γούσταρα τα μπουζούκια, ήταν γιατί δεν μου άρεσε το όλο σκηνικό, + του ότι δεν γούσταρα να κάθομαι σε εκείνο το καρεκλάκι του κώλου, στριμωγμένος σαν σαρδέλα, και κάθε τρείς και λίγο να καθαρίζω γαρύφαλλα απο την καζάνα μου.
το ότι δεν πατούσαμε το πόδι μας στα μπουζούκια εδώ και αρκετά χρόνια, είναι το μεγαλύτερο παράπονο της γυναίκας μου.
πάμε όπου θές της λέω, εκτός απο μπουζούκι.
όσο γι'αυτά που λέμε τώρα. λόγο δυλειάς στις άπλα εποχές, υπήρχαν στιγμές που δεν μπορούσα να πώ όχι σε κάποιους που μου έκαναν πρόταση για μια έξοδο. το αποτέλεσμα ήταν να μετανοιώνω κάθε φορά που πήγαινα.
ειδικά με τους βλάκες απο το συνάφι μας έχω δεί πολλά. έχω δεί τυπάδες που δουλεύουν σε υπόγεια των 100 τετραγωνικών, με μια κορδέλα και μια πλάνη, να τον έχουν για μεγαλο εργοστασιάρχη, να τον πάνε κάθε παρασκευή πρώτο τραπέζι, και να πληρώνει διχίλιαρα και πάνω με πιστωτική.
σπυράκο...αν θές να δείς τους ντεμέκ άπλες, κάνε μια γύρα στα μπουζουκζίδικα. οι μισοί που είναι μέσα, τέτοιοι είναι...ο κόσμος των κλάμπ με τον κόσμο που μαζεύουν τα μπουζούκια δεν έχουν καμμία σχέση.
