Έμεινε κανένας μεγάλος πλέον και μου διαφεύγει?
Τι να πρωτοδιαλέξεις απ τις μοναδικές του ερμηνείες?
Μια όμως θα με στοιχειώνει για πάντα, ΤΑ ΛΑΔΑΔΙΚΑ.
Όποτε το ακούω, βλέπω την νιότη μου να ξετυλίγεται σαν σε κινηματογραφική ταινία.
Είναι σαν να βλέπω την μεγαλύτερη εταίρα της πόλης μου, την αείμνηστη Αμαλία να περνά από μπροστά μου τυλιγμένη στα κόκκινα σατέν της, μέσα σε ένα σύννεφο καπνού από Νο 5 η 7 η 10 Παπαστράτος, από Γλυκόποιοτα Ματσάγγος η Τέλειον Καρέλια.
Φαντάρια, Ναύτες και 18αρηδες στη καθιερωμένη μπουρδελότσαρκα του Σαββάτου, οι περισσότερο να πάρουν μάτι, ωστε να χουν παραστάσειςγια....αργότερα.
R.I.P
Ζήσε το σήμερα. Για το αύριο δεν ξέρεις.
Απάντηση με παράθεση