όταν το συμφέρον ενός τόπου στηρίζεται 100% σε νούμερα, το μόνο κοινωνικό αγαθό που μπορεί να προσφέρει κάποιος, είναι ίση κατανομή στην ποιότητα ζωής των κατοίκων του τόπου, οι οποίοι αδυνατούν να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους, όπως δημόσιοι υπάλληλοι - συνταξιούχοι, και γενικότερα όλοι όσοι περιμένουν απο τα δημόσια ταμεία.
αυτό δυστηχώς δεν γίνεται, γιατί υπάρχουν εκεί που υπάρχουν οι άνθρωποι που εμείς βάλαμε.
απο την άλλη, όσο καλύτερη είναι η οικονομία ενός τόπου, τόσο καλύτερο επίπεδο ζωής μπορεί να προσφέρει ο τόπος στους κατοίκους του. πράγμα το οποίο, τουλάχιστον στην δική μας χώρα είναι αδύνατο να γίνει στο κοντινό μέλον.
όπως μέσα σε ένα νοικοκυριό, όταν τελειωσει ο παράς, αρχίζουν και κόβωνται ανάγκες, έτσι γίνεται και σε ένα κράτος...
έκοψε ο μπαμπάς το φροντηστήριο του παιδιού, γιατί προτίμησε να μην αφήσει νηστικό το παιδί του.
φταίει το παιδί σε κάτι???όχι. κάποια λάθος κίνηση του πατέρα οδήγησε την οικογένεια σε πρόβλημα. δυστηχώς όμως το παιδί την πληρώνει...άδικο, το ξέρω, αλλά άλλος έχει την διαχείριση.
όπως και με την ελλάδα. δεν φταίει κανείς, παρά μονάχα αυτοί που είχαν την διαχείριση...τουλάχιστον το παιδί στην πρώτη περίπτωση που σταμάτησε απο το φροντηστήριο, δεν είχε δυνατότητα επιλογής, για να ορίσει κάποιον άλλο διαχειριστή, όπως είχαν οι έλληνες.
όλα αυτά περί κοιθνωνικού κράτους, είναι ωραία, και συμφωνώ και εγω ότι κανονικά έτσι θα έπρεπε να είναι.
έλα όμως ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΧΡΗΜΑ...
και όταν δεν υπάρχει χρήμα, μπορείς είτε να κοιτάζεις τον ουρανό και να ονειρεύεσαι, ή να σηκωθείς απο την καρέκλα και να πάρεις την κατάσταση στα χέρια σου, χωρίς να κοιτάζεις γύρω σου.
δυστηχώς την λύση, θα την βρεί καθένας μόνος του...τα μαγικά και η εύκολη διαβίωση, τελείωσαν...
ξυπνήστε, και μην περιμένετε απο τους άλλους...
