Μονο στη Θεσσαλονικη.

[Stamatis]

Το Αθήνα – Θεσσαλονίκη με το τραίνο σταμάτησε, τα τηλέφωνα αραιώσανε και η ολη σχέση πήγε στο ντουλάπι μετά απο εκεινο το ποτό.
Τότε ήταν που αποφάσισα πως πρέπει να αρχίσω να σκέφτομαι λιγάκι το μέλλον μου και σαν πρώτο βήμα αποφάσισα οτι χρειάζομαι σοβαρότητα στις πράξεις μου.
Αφού το σκέφτηκα αρκετά, είπα να ξεκινήσω για αρχή, να μην ξαναπιώ Β52.
Επρεπε όμως να βρω και κατι να πίνω, οπότε πέρασα μια εβδομάδα πίνοντας διάφορα ποτά.
Τη Δευτέρα, δοκίμασα διάφορα ουϊσκι και αποφάσισα οτι είναι ωραίο αλλά όχι για όλες τις ώρες
την Τρίτη, ήπια τζιν και μου άρεσε, αλλά μου είπαν οτι είναι το ποτό των αλκοολικών και έτσι έμεινα να κοιτάζω ένα άδειο κολωνάτο ποτήρι που είχε μέσα τζιν λεμονάδα, με μια στεναχώρια στο βλέμμα.
Τετάρτη ήπια κρασιά διάφορα, αλλά μου ήρθε όρεξη για σουβλάκι και κατέβηκα στον κάβουρα και είχε μόνο μπύρα, οπότε χτύπησα και τρεις αμστελ, οπότε αποφάσισα πως δεν μου αρέσει η αμστελ.
Πέμπτη είχα ξυπνήσει με πονοκέφαλο και αποφάσισα οτι το κρασί δεν μου πάει και είναι και δύσκολο στα μπαρ να ζητάς ποτήρι κρασί γιατί σε κοιτάνε περίεργα οι άλλοι μαλλιάδες, οπότε πήγα στην πλατεία μαβίλη που είχε ένα πενηντάρικο το ποτό στου Λώρα και δοκίμασα βότκα, μετά του είπα να βάλει ένα κονιάκ, αλλά με ρώτησε αν θέλω και παξιμάδι μαζί με τα κόλυβα, οπότε του είπα να φτιάξει ενα μπράντυ αλεξάντερ και μου είπε οτι βαριέται και να διαλέξω τι σκατά θέλω να πιώ, οπότε του είπα να μου βάλει μια τεκίλα.
Αποφάσισα πως η τεκίλα είναι ωραία αλλά μονο για το καλοκαίρι και πήγα σπίτι αποφασισμένος την επόμενη να δοκιμάσω ρούμι.
Η παρασκευή ήρθε ηλιόλουστη, εγώ ξύπνησα με ένα στόμα παπούτσι και έναν πονοκέφαλο δυνάστη να μου τρυπάει το κρανίου, όπως μου ξέσκιζε τα μάτια μου το φως.
Μια απο τις κρίσιμες αποφάσεις της ζωής μου τότε ηταν να μην ξαναπιώ και φραπέ, οπότε σύρθηκα στην κουζίνα και άναψα το μάτι να φτιάξω έναν ελληνικό βραστό.
Εβαλα νερό στο μπρίκι, έριξα μέσα μια κουταλιά καφέ χοντρή, τρείς ζάχαρες, και κοίταγα το κατράμι που φούσκωνε.
Οταν έκανε το πρώτο γύρισμα, έσβησα το μάτι και έριξα τον αχνιστό καφέ σε μια βαθιά κούπα.
Καθόμουν στο τραπέζι κοιτώντας τον καφέ, πιό δίπλα είχα τα τσιγάρα και περίμενα να σταματήσει να αχνίζει ώστε να ανάψω επιτέλους ένα.
Κάπνιζα κάτι σαντέ κασετίνα άφιλτρα τότε και είχα αποφασίσει πως πρέπει να αποφασίσω να αλλάξω μάρκα διαλέγοντας μια που να έχει φίλτρο (είπαμε ήταν περίοδος αποφάσεων).
Φύσαγα και ξαναφύσαγα τον καφέ, ώσπου βαρέθηκα και τράβηξα μια ρουφηξιά.
Γλυκάθηκε το στόμα μου, άναψα και το τσιγάρο και φύσηξα τον καπνό στο ταβάνι.
Η προοπτική του να περάσω μια μέρα στο σπίτι περιμένοντας να νυχτώσει για να αρχίσω να δοκιμάζω αν μου αρέσει το ρούμι, μου φάνηκε εντελώς βλαμμένη, οπότε σηκώθηκα, πήρα τον καφέ μαζί μου και πήγα στην τουαλέτα.
Καθισμένος στο θρόνο, έπινα καφεδάκι, κάπνιζα και διάβαζα τις γελοιογραφίες απο ένα περιοδικό με σταυρόλεξα που πάντα είχαμε επάνω στο πλυντήριο, κάβα για τις δύσκολες μέρες.
Απο το βάθος άκουσα να χτυπάει το τηλέφωνο.
Ναι καλά, είπα δυνατά και συνέχισα την πρωινή μου τελετή.
Είχα ανάψει το δεύτερο τσιγάρο, είχα πιεί το μισό καφέ και είχα τελειώσει με τις γελιογραφίες, αλλά χέσιμο δεν μου είχε έρθει ακόμα.
Τότε ξαναχτύπησε το τηλέφωνο.
Σηκώθηκα με τα βρακιά κατεβασμένα, το πουλί να κρέμμεται και το τσιγαρο στο χέρι και με πηδηματάκια έπιασα το ακουστικό απο την κρεβατοκάμμαρα.
ΝΑΙ, σχεδόν φώναξα.
Απο την άλλη πλευρά μια σιγανή γυναικεία φωνή, ρώτησε: ενοχλώ?
Βασικά προσπαθούσα να χέσω και με σήκωσες, ήθελα να απαντήσω, αλλά η Κλαίρη ακουγόταν πολύ χάλια, οπότε περιορίστηκα σε ένα ξερό "όχι".
Να σου πώ, ακούστηκε πάλι απο το ακουστικό.
Μη μου πεις τίποτα ακόμα, είπα. Μισό να φέρω τασάκι, καφέ (και να σηκώσω τα βρακιά μου, είπα απο μέσα μου).
Μάζεψα τα εργαλεία της ψυχανάλυσης στο κομοδίνο, ξάπλωσα στο κρεβάτι και είπα:
Ολος δικός σου.
Ξεκίνησε δειλά να μου λέει διάφορα, ότι το σκεφτόταν όλο το βράδυ, ότι περίμενε να ξημερώσει και να με πάρει, ότι τελικά της έλειπα πολύ, πως ήθελε να με δεί, ότι, ότι, ότι....
Ελεγε διάφορα, αλλά δεν είχα μυαλό να την ακούσω γιατί ενδιάμεσα ο καφές και το τσιγάρο είχαν λειτουργήσει και μου είχε φτάσει ο κώλος στον αστράγαλο.
Με είχε κυριεύσει η πρωινή ανάγκη, ένοιωθα τα έντερά μου να στρίβουν στο στομάχι μου, ένοιωθα πως θα εκραγεί η κοιλιά μου.
ΚΛΕΙΣΕ, ΚΛΕΙΣΕ, της είπα, σκέψου τι μου είπες, αποφάσισε αν είναι αλήθεια και πάρε με σε μισή ώρα της είπα.
και γκαπ, έκλεισα το τηλέφωνο, τρεχοντας για την τουαλέτα.
Δέκα λεπτά μετά, μου είχε φύγει και ο πονοκέφαλος, και το χανγκόβερ και ένοιωθα δέκα κιλά ελαφρύτερος.
Εφτιαξα ένα φραπέ με δύο κουταλιές καφέ, πέντε ζάχαρες, μισό ντενεκέ γάλα, άναψα ένα τσιγάρο ακόμα και πήγα στο σαλόνι, γιατί εκείνο το τηλέφωνο είχε μακρύ καλώδιο.
Τράβηξα τη συσκευή στην μπαλκονόπορτα, έβαλα τα σύνεργα σε ένα τραπεζάκι και άραξα σε μια πολυθρόνα.
Σήκωσα το ακουστικό και σχημάτισα τον αριθμό της.
Το σήκωσε αμέσως.
ΣΕ ΘΕΛΩ, μου είπε. Σε ΘΕΛΩ τώρα.
και μου το έκλεισε.
Εμεινα εκεί να καπνίζω.
Σκέφτηκα ότι θέλω μισή ώρα να κάνω ένα μπάνιο, άλλη μισή να κατέβω στο σταθμό και καλές 12 να πάρω το μεσημεριανό για πάνω.
Σκέφτηκα επίσης πως εκείνο το βράδυ θα είχα σίγουρα μια εκπληκτική σεξουαλική επαφή, αλλά δεν θα δοκιμάσω ρούμι, εκτός και αν έβρισκα κανα μπουκάλι στο δρόμο για το σπίτι της, θυμόμουν οτι είχε μία στη Βασιλέως Ηρακλείου.
Μπήκα στο μπάνιο και πλύθηκα σχολαστικά.
Μετά σκέφτηκα ότι θα τραβήξω τόση βρώμα στο τραίνο που ήταν άχρηστη τόση καθαριότητα.
Ντύθηκα, έριξα και πέντε ρούχα στο σακ βουαγιάζ και πήρα τηλέφωνο τη μάνα μου.
Οταν άκουσε ότι θα ανέβω Θεσσαλονίκη, πρέπει να της πετάχτηκαν τα μάτια απο τις κόγχες.
Δεν ξέρω τίποτα, μίλα με τον πατέρα σου.
Πήρα τον πατέρα μου.
Του είπα ότι πάω θεσσαλονίκη, μου είπε οτι είμαι ανεύθυνος και πως θα καταντήσω ρεμάλι να παίζω κιθαρα στις πλατείες και να ζητιανεύω γιατι δεν θα μου ξαναέδινε λεφτά.
Του είπα οτι πάω να δώ μια γκόμενα και πως είναι σοβαρό.
Ακου παιδί μου, είπε τότε σοβαρά ο πατέρας μου.
Στην ντουλάπα μου κάτω απο τις πετσέτες, τρίτο συρτάρι, έχει λεφτά.
Πάρε 10.000 και να προσέχεις. Εντάξει?
Τελικά είναι πολυ εντάξει μερικές φορές ο πατέρας μου.
Πήγα στη ντουλάπα, πήρα 30.000 και έκανα να φύγω.
Το μετάνοιωσα και γύρισα πάλι στη ντουλάπα.
Πήρα και άλλες 5.000 και έφυγα τρέχοντας.

Βγήκα απο το σπίτι και πήγα στη μηχανή.
Εριξα το σακ βουαγιάζ στο ντεπόζιτο, το έδεσα με δυό χταπόδια και φόρεσα ένα κράνος NOVA που είχα τότε, πράσινο με ζελατίνα.
Ξεκίνησα για το Σταθμό Λαρίσσης και έφτασα 20 λεπτά αργότερα.
Κατέβηκα απο τη μηχανή και έκανα λίγο πίσω το χέρι μου να πιάσει την κουλούρα ασφαλείας για να δέσω σκελετό και ρόδα στην κλασική κολώνα έξω απο το σταθμό.
ΦΤΟΥ.
δεν είχα πάρει μαζί μου την κουλούρα.
Το μυαλό μου άρχισε να υπολογίζει τις ώρες.
20 λεπτά να πάω σπίτι άλλα 20 να γυρίσω βάλε και 10 χαμένα στο δρόμο, μισή ώρα.
40 λεπτά πες το για ασφάλεια.
Πετάχτηκα στο σταθμό.
το μεσημεριανό έφευγε σε 20 λεπτά.
Το επόμενο σε 4 ώρες.
Γρήγοροι υπολογισμοί, μαλακισμένες σκέψεις, άστοχοι υπολογισμοί, συναίσθημα, λογική, συναίσθημα, εφηβεία, οπότε το επόμενο 20λεπτο με βρηκε στην Λένορμαν, να γεμίζω το ρεζερβουάρ στη Mobil της γωνίας με την Πέτρας και να ψάχνω με τα μάτια για περίπτερο, ώστε να φορτώσω τσιγάρα και νερό για το δρόμο.
Σε 30 λεπτά ήμουν στην αθηνών λαμίας με ταχύτητα 120 χιλιόμετρα, τον αέρα να φυσάει το τζην μπουφάν μου και να πεταρίζει το κόκκινο φουλάρι με λαχούρια μαύρα που είχα περασμένο στη ζώνη μου.

Εσκυψα πάνω στο ντεπόζιτο και άνοιξα και άλλο το γκάζι.

Στο μυαλό μου, δεν υπήρχε πιά καμμία Κλαίρη, καμμία νύχτα, καμμία μπουκάλα ρούμι.
Ηλεκτρισμός πέρναγε τη σπονδυλική μου στήλη όσο έβλεπα την άσπρη λωρίδα του δρόμου να ανοίγεται μπροστά μου.
Χιλιόμετρα, άερας,μηχανή, δρόμος.
Η αδρεναλίνη άρχισε να φτάνει στον προορισμό της.
Μισοκλεισα τα ματια και ανοιξα κι αλλο το γκαζι.