Περί Νοσταλγίας

[Samaro]

Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό.
Γεννήθηκα αμέσως μετα το δεύτερο μισό του προηγούμενου αιώνα, έχω την υγειά μου, καλά παιδιά , καλούς φίλους, κλπ.
Πέρα όμως απο αυτά, εχω την τύχη να αναπολώ την εποχή που τα πραγματικά αυτοκίνητα φτιαχνόντουσαν για να προσφέρουν οδηγική απόλαυση και μόνο.
Τότε που πήγαινες στο μηχανικό για service και έλεγχο πριν απο κάθε ταξίδι.
Τότε που δεν σε απασχολούσε ο αισθητήρας λάμδα αλλά η σωστή ρύθμιση του διπλού Veber.
Τότε που Πάρνηθα σήμαινε Ανάβαση και Τατόι Συρκουί.
Κάνω λάθος να τα αναπολώ;;; Ισως.
Σε κάτι που πράγματικά είμαι όμως τυχερός και αυτό δεν χωρά αμφιβολία, είναι οτι εχω τη δυνατότητα να συγκρίνω τις δύο εποχές απο δικές μου εμπειρίες και όχι από αφηγήσεις.