Μεθανόλη, water injection

[m-power_01]

Ας ορισουμε ομως αυτες τις εννοιες τις οποιες ολο και καπου εχουμε ακουσει, χωρις να εχουμε πληρη επιγνωση του τι σημαινουν.
Η προανάφλεξη είναι το τελευταίο πράγμα που θα έπρεπε να απασχολεί ένα καλοσχεδιασμένο σύγχρονο μοτέρ. Η προανάφλεξη εμφανίζεται όταν το μίγμα αναφλέγεται μόνο του, επειδή έρχεται σ' επαφή με υπέρθερμα σημεία του θαλάμου καύσης. Τέτοια σημεία μπορεί να είναι η ακίδα ενός μπουζί (που ενδεχομένως είναι θερμότερο νούμερο απ' όσο ζητάει το μοτέρ μας), κάπνες που καίνε σαν φυτίλια σε κάποιο σημείο του θαλάμου καύσης, το υπέρθερμο κεφάλι μιας κακορυθμισμένης βαλβίδας, ακόμη και ένας θύλακας καυσαερίων που περίσσεψαν από τον προηγούμενο κύκλο καύσης και δεν εκκενώθηκαν στο τέλος του τέταρτου χρόνου.
Η αυτανάφλεξη, από την άλλη, είναι ο πονοκεφαλος του μοτέρ , είναι ο παράγοντας που βάζει φρένο στην απόδοση του μοτέρ. Η αυτανάφλεξη προκαλείται όταν το καύσιμο παύει να κοντρολάρει την ταχύτητα προώθησης του μετώπου φλόγας στο θάλαμο καύσης. Υπό κανονικές συνθήκες, το μίγμα μας καίγεται διαστρωματικά, δηλαδή ο σπινθήρας του μπουζί δημιουργεί μια μικροσκοπική εστία φλόγας, η οποία από ένα σημείο και μετά αυξάνεται σε διαστάσεις και αρχίζει να προωθείται να γεμίσει το χώρο από το μπουζί προς τα τοιχώματα του θαλάμου καύσης και το πιστόνι που απομακρύνεται προς το Κάτω Νεκρό Σημείο.
Στην κρουστική καύση, όμως, το πράγμα ξεφεύγει: αντί να καίγεται ομαλά το μίγμα, και να μιλάμε για διαστρωματική καύση, δημιουργούνται μέσα στο συμπιεσμένο θάλαμο καύσης κρίσιμες περιοχές "υψηλής αγωγιμότητας φλόγας". Η φλόγα ταξιδεύει γρηγορότερα μέσα απ' αυτές τις περιοχές, και στην ουσία "τηλεμεταφέρεται" σε κάποιο άλλο σημείο του θαλάμου καύσης, για να σταματήσει όπου βρει μια "φούσκα" σταθερού μίγματος. Εκεί ξεκινάει έναν δεύτερο πυρήνα διαστρωματικής καύσης, ανάβοντας μια μπάλα φωτιάς που εξαπλώνεται προς κάθε μεριά του θαλάμου καύσης.
Και όταν αυτή η μπάλα φωτιάς συναντήσει το πρωτογενές μέτωπο καύσης που ξεκίνησε το μπουζι θα γινει κάτι σαν σύγκρουση , η καύση επιταχύνεται κατά πολύ, η πίεση του θαλάμου καύσης εκτοξεύεται, ομοίως και η θερμοκρασία. Λίγα πράγματα αντέχουν σ' αυτές τις συνθήκες, και τα πιστόνια σίγουρα αντέχουν το λιγότερο. Τη στιγμή που το μοτέρ χτυπάει πειράκια, ο χαρακτηριστικός ήχος μαρτυρά δύο πράγματα: πρώτον τις απίστευτα βίαιες συνθήκες καύσης, που μετατρέπουν την διαστρωματική καύση σε έκρηξη, καθώς τα δύο (ή και περισσότερα) μέτωπα φλόγας συναντώνται και τα μέτωπα πίεσής τους μετατρέπονται σε ωστικό κύμα. Δεύτερον, σε πολλές περιπτώσεις αυτός ο ήχος δεν είναι μόνο ήχος από έκρηξη μέσα στο μοτέρ: είναι η κραυγή απόγνωσης του πείρου του εμβόλου, καθώς το έμβολο που κουβαλάει πάνω του "την ακούει" από τις ακραίες πιέσεις και παραμορφώνει τόσο τις φωλιές του πείρου όσο και τον ίδιο τον πείρο.
Οι θύλακες "υψηλής αγωγιμότητας φλόγας" στο θάλαμο καύσης δημιουργούνται από μάζες μίγματος που έχουν ξεπεράσει την ασφαλή θερμοκρασία συμπίεσης που ορίζει ο αριθμός οκτανίου της χρησιμοποιούμενης βενζίνης. Για να το αντιμετωπισουμε αυτό πρεπει πολύ απλα να ψύξουμε το καύσιμο μίγμα!
"Μα, αυτό θα μειώσει τη θερμοδυναμική απόδοση του μοτέρ, μπορεί ακόμη και να προκαλέσει ρετάρισμα στον κύλινδρο" θα πείτε... Τα πάντα είναι θέμα τρόπου και μέτρου. Ένα μοτέρ που δεν μπορεί να κάψει το υπέρθερμο μίγμα του δεν είναι αποδοτικότερο από ένα μοτέρ που αξιοποιεί το μίγμα του, έστω και σε χαμηλότερη θερμοκρασία. Εξάλλου, αν νομίζεις ότι το μοτέρ σου δεν καίει νερό, είσαι γελασμένος: ένα δίλιτρο μοτέρ που στροφάρει εξάρες με τέρμα γκάζι σε μια τυπική μέρα με 45% σχετική υγρασία, καταναλώνει περίπου 150cc/min νερού υπό μορφή υδρατμών που αιωρούνται στην ατμόσφαιρα. Και τι κάνει όλο αυτό το νερό? Πολύ απλά, συμμετέχει παρέα με τα παράγωγα της καύσης (ως επί το πλείστον CO2) το άζωτο και τα άλλα αδρανή αέρια της ατμόσφαιρας (ό,τι δεν καίγεται, δηλαδή...) στον όγκο των διαστελλόμενων αερίων εκτόνωσης (καυσαερίων).