Από νεαρός, παθιασμένος με το γαλλικό, τότε και να έψαχνες δεν υπήρχε αμερικάνικο, το οποίο δεν το πάω και καθόλου.
Με μέσο όρο 15 καραμπολών ανά στεκιά, είχα φτάσει σε ένα επίπεδο, που να παίζω τζάμπα, δηλαδή κερδίζοντας στις 10 τις 7 φορές, δεν πλήρωνα την ώρα.
Παιχνίδι φαντασίας, τεχνικής, δεξιοτήτων, ψυχολογίας, αλλά και τρισάθλια μπιλιάρδα, ακαλιμπράριστα, σκονισμένα, με ανύπαρκτες σπόντες, λυωμένες η και σχισμένες τσόχες που κυλώντας η στρβή κάκιστης ποιότητας μπίλια, έκανε ένα θόρυβο λες και κυλούσε σε γυμνό μάρμαρο, μη αναφέρω για θέρμανση.
Πως να βελτιωθείς με τέτοια υποδομή? Κι όμως, τότε στην Β.Ελλάδα ήταν ο πρωταθλητής Μπουλιώτης, ό "Μαύρος", ο "Μάγειρας" και 2-3 ακόμη.
Κάποτε είχα γράψει κάτι σχετικό και εδώ : https://giant13.blogspot.com/2007/02/blog-post.html
Υ.Γ. Στο 1ο ποστ ρε παιδιά για να κάνει τέτοια πράγματα ο άνθρωπος, λέτε να μη κατέχει το άθλημα?
Ζήσε το σήμερα. Για το αύριο δεν ξέρεις.
Απάντηση με παράθεση